عقلة

عقلة. [ ع َ ل َ ] (ع اِمص ) بند آمدن زبان از سخن . (از اقرب الموارد).

عقلة. [ ع ُ ل َ ] (ع اِ) شکلی است از اشکال رمل . (از کشاف اصطلاحات الفنون ) (از منتهی الارب ). شکلی است منحوس از اشکال رمل . (غیاث اللغات ). ◄ بندی است از بندهای کشتی . (منتهی الارب ):لفلان عقلة یعقل بها الناس ؛ هرگاه با مردم کشتی میگیرد پایهای آنان را می بندد و آن همان شغزبیه است . (ازاقرب الموارد) (از منتهی الارب ). ◄ آنچه بدان بسته شود چون قید یا عقال . (از اقرب الموارد).