علامه رازی

علامه رازی . [ ع َل ْ لا م َ ] (اِخ ) محمدبن محمدبن ابوجعفر بویهی، مکنی به ابوجعفر و ملقب به قطب الدین وقطب المحققین . وی اهل ورامین از توابع ری بوده و نسبش به آل بویه میرسد. وی از شاگردان علامه ٔ حلی بود و قواعد علامه را با خط خود نوشته است . در طبقه ٔ فوقانی مدرسه ای که وی تحصیل میکرد شخص دیگری با لقب قطب میزیست لذا علامه رازی به قطب تحتانی و آن دیگری به قطب فوقانی شهرت داشتند. در امامی بودن وی شک و شبهه ای نیست اما در روضات الجنات سعی شده است که تسنن وی ثابت گردد. از جمله تألیفات اوست : ١- بحر الاصداف، که حاشیه و شرح کشاف است . ٢- تحریر القواعد المنطقیة فی شرح الشمسیة. ٣- تحفة الاشراف فی شرح الکشاف، که بزرگتر از بحر الاصداف است . ٤- تقسیم العلم . ٥- حاشیه ٔ قطبیه، که شرح قواعد علامه حلی است . وفات او را ٧٦٦ هَ . ق . نقل کرده اند، اما شهید اول آن را ٧٧٦ گفته است .(از ریحانة الادب ج ٢ ص ٣٠٣ از منهج المقال و روضات الجنات ص ٥٣٠ و هدیةالحباب ص ٢١٧ و مجالس المؤمنین ص ١٦٥و مستدرک الوسائل ص ٤٤٧ و طبقات الشافعیة ج ٦ ص ٣١ و قاموس الاعلام ج ٣ ص ٢٢٤١). و نیز رجوع به ابوجعفر شود.