علی ماوردی

علی ماوردی . [ ع َ ی ِ وَ ] (اِخ ) ابن محمدبن حبیب بصری . مشهور به ماوردی و مکنی به ابوالحسن . فقیه و اصولی و مفسر و ادیب بود. وی در سال ٣٦٤ هَ . ق . متولد شد و در بصره و بغداد تحصیل علم کرد سپس امر قضاء را در بسیاری از شهرها به عهده گرفت و نزد پادشاهان آل بویه مقام و منزلتی داشت و در ربیعالاول سال ٤٥٠ (یا آخر سال ٤٥٠) در بغداد درگذشت و در مقبره ٔ باب الحرب دفن شد. او راست : ١- الاحکام السلطانیة. ٢- ادب الدین و الدنیا. ٣- تفسیر القرآن الکریم . ٤- الحاوی الکبیرفی فروع الفقه الشافعی، در مجلدات متعدد. ٥- قوانین الوزارة. (از معجم المؤلفین ). صاحب معجم المؤلفین به مآخذ ذیل نیز اشاره کرده است : سیرالنبلاء ذهبی ج ١١ ص ١٦٢. الطبقات ابن صلاح ص ٧٠. طبقات الشافعیه ٔ اسنوی ص ١٥٦. مناقب الشافعی و طبقات اصحابه من تاریخ الذهبی ص ١٣١. فهرس المؤلفین بالظاهریة. الوافی صفدی ج ١٢ ص ١٥٤. تاریخ بغداد خطیب بغدادی ج ١٢ ص ١٠٢. وفیات الاعیان ابن خلکان ج ١ ص ٤١٠. الانساب سمعانی ص ٥٠٤. معجم الادباء یاقوت ج ١٥ ص ٥٢. طبقات الشافعیه ٔ سبکی ج ٣ ص ٣٠٣. المنتظم ابن جوزی ج ٨ ص ١٩٩. لسان المیزان ابن حجر ج ٤ ص ٢٦٠. النجوم الزاهره ٔ ابن تغری بردی ج ٥ ص ٦٤. تاریخ دولة سلجوق اصفهانی ص ٢٢. شذرات الذهب ابن عماد ج ٣ ص ٢٨٥.