علی منق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی منق . [ ع َ ی ِ ؟ ] (اِخ ) ابن لالی بالی رومی حنفی . مشهور به منق و ملقب به علاءالدین . وی ادیب وبیانی و مورخ و فقیه و اصل او از شهر علائیه لی بود ودر قسطنطنیه میزیست و مدتی عهده دار قضاء در مرعش شد. تولدش در سال ٩٣٤ هَ . ق . و وفاتش در ٩٩٢ هَ . ق . روی داد. او راست : ١- افاضةالمفتاح فی حاشیة تغییر المفتاح ابن کمال، در معانی و بیان . ٢- سر حاشیه بر شرح سید بر مفتاح . ٣- حاشیه بر الهدایة الی باب الزکاة، در فروع فقه حنفی . ٤- العقد المنظوم فی ذکر افاضل الروم، که ذیلی است بر شقائق نعمانیة. ٥- نادرةالزمن فی تاریخ الیمن . (از معجم المؤلفین از کشف الظنون حاجی خلیفه ص ١٠٥٧ و... فهرس مخطوطات الظاهریه ٔ یوسف عش ج ٦ ص ١٨٧ و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٤٩).