علی میقاتی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
علی میقاتی . [ ع َی ِ می ] (اِخ ) ابن مصطفی دباغ حلبی شافعی . مشهور به میقاتی و مکنی به ابوالفتوح . وی محدث و ادیب و نویسنده و شاعر بود (١١٠٤ - ١١٧٤ هَ . ق .). او راست : ١- حاشیه بر شرح الدلائل فاسی . ٢- شرح الجامع الصحیح بخاری . و نیز او را اشعاری است . (از معجم المؤلفین ).
علی میقاتی . [ ع َ ی ِ می ] (اِخ ) (علی صفوت ...) ابن محمد خربوطلی میقاتی . رجوع به علی صفوت شود.