عمادالدین طوسی

عمادالدین طوسی . [ ع ِ دُدْ دی ن ِ ] (اِخ ) محمدبن علی بن حمزه ٔطوسی مشهدی، مکنی به ابوجعفر و ملقب به عمادالدین ومشهور به عماد طوسی و ابن حمزه . از علمای امامیه ٔ قرن ششم هَ . ق . رجوع به عماد طوسی و ابن حمزه شود.

عمادالدین طوسی . [ ع ِ دُدْ دی ن ِ ] (اِخ ) فضل اﷲبن علأالدین طوسی مشهدی، ملقب به عمادالدین . از عرفای عهد شاه اسماعیل صفوی . وی از مریدان حاج محمد خبوشانی، مشهور به مخدوم اعظم (متوفی ٩٣٧ هَ . ق .) بوده است و در اندک زمانی در طریق تصوف پیش رفته از مشایخ بزرگ شد و از پیر خود اجازه ٔ ارشاد داشته و شرحی بر لوایح عبدالرحمان جامی نوشته است . شهادت او بنابر نقل قاضی نوراﷲ در سال ٩١٤ هَ . ق . در مشهد در حال حیات مرشدخود بود و در همان شهر دفن گردید. از اشعار اوست : بر درگه دوست تحفه جز جان نبری دردت چو دهند نام درمان نبری بی درد ز درد عشق نالان گشتی خاموش، که عرض دردمندان نبری . (ازریحانة الادب ج ٣ ص ٥٠١ از ریاض العارفین ص ٢٠٠ و اواسط مجالس المؤلفین ).