عمر انصاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر انصاری . [ ع ُ م َ رِ اَ ] (اِخ ) ابن علی بن احمد انصاری شافعی . ملقب به سراج الدین، و مکنی به ابوحفص و مشهور به ابن مُلقِّن . از محدثان و فقیهان بزرگ قرن هشتم هجری . اصل او از وادی آش (اندلس ) بود. بسال ٧٢٣ هَ .ق . در قاهره متولد گشت و بسال ٨٠٤ هَ .ق . در همین شهر درگذشت . او را در حدود سیصد تألیف و تصنیف است که کتابهای ذیل از آنجمله میباشد: ١- کمال تهذیب الکمال فی اسماءالرجال . ٢- التذکرة فی علوم الحدیث . ٣- خلاصة البدر المنیر. ٤- طبقات الاولیاء. ٥- طبقات القراء. ٦- عجالةالمحتاج علی المنهاج . ٧- العقد المذهب . ٨- المقنع. (از الاعلام زرکلی ). و رجوع به مآخذ ذیل شود: الضوء اللامع ج ٦ ص ١٠٠، ذیل طبقات الحفاظ ص ١٩٧ و خطط مبارک ج ٤ ص ١٠٥.
عمر انصاری . [ ع ُ م َ رِ اَ ] (اِخ ) ابن حفص انصاری . رجوع به ابوسعد (عمربن ...) شود.
عمر انصاری . [ ع ُ م َ رِ اَ] (اِخ ) ابن حکم . رجوع به ابوحفص (عمربن ...) شود.