عمر بلبیسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمر بلبیسی . [ ع ُ م َ رِب ِ ] (اِخ ) ابن احمدبن محمدبن محمد بلبیسی قاهری شافعی . ملقب به سراج الدین . فقیه، اصولی، متکلم و منطقی بود. اصل او از بلبیس است و در سال ٨٠٦ هَ .ق . در قاهره متولد شد و در سال ٨٧٨ هَ .ق . در اسکندریه درگذشت . او راست : ١- اسنی المقاصد الی علم العقائد. ٢- التحقیقات فی شرح الورقات امام الحرمین در اصول فقه . ٣- تفصیل الجمل و صون الضوابط عن الخلل، در منطق . ٤-شرح الارشاد، در فقه . (از معجم المؤلفین از الضوء اللامع سخاوی ج ٦ ص ٧٢، و ایضاح المکنون بغدادی ج ١ ص ٨٢ و ج ٢ ص ٧٠٣ و هدیة العارفین بغدادی ج ١ ص ٧٩٣).