عمیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عمیت . [ ع َ ] (ع اِ) ج ِ عَمیتة. (از اقرب الموارد). رجوع به عَمیتة شود.
عمیت . [ ع ِم ْ می ] (ع ص ) نگاهبان و پاسبان زیرک . (منتهی الارب ). محافظ داناو زیرک . (از اقرب الموارد). ◄ مست . (منتهی الارب ). سکران . (اقرب الموارد). ◄ نادان سست . (منتهی الارب ). جاهل ضعیف . (اقرب الموارد). ◄ آنکه او را رای نباشد و به جانبی راه نیابد. (منتهی الارب ). ج، عَمامیت . (از اقرب الموارد).