عوذی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عوذی . [ ع َ ] (ص نسبی ) منسوب به عوذبن سودبن حجربن عمران بن عمرو مزیقیأبن عامر ماءالسماء، که بطنی از ازد بود و بسیاری بدان منسوبند. (از اللباب فی تهذیب الانساب ). ◄ منسوب به عوذبن غالب بن قطیعةبن عبس بن بغیض . (از اللباب فی تهذیب الانساب ).
عوذی . [ ع َ ] (اِخ ) همام بن یحیی بن دینار ازدی عوذی محلمی (از موالی آنان )، مکنی به ابوعبداﷲ. محدث و ازاهالی بصره بود، و نسبت او به عوذبن سودبن حجر است .وی به سال ١٦٤ هَ . ق . درگذشت . (از الاعلام زرکلی از میزان الاعتدال ج ٣ ص ٢٥٨ و تهذیب التهذیب ج ١١ ص ٦٧).