عوهقان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
عوهقان . [ ع َ هََ ] (ع اِ) تثنیه ٔ عوهق در حالت رفع. رجوع به عوهق شود. ◄ (اِخ ) دو ستاره است بر روش فرقدین متصل قطب . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). دو ستاره است در جنب فرقدین و بر نسق راه آنها بسوی قطب . (از اقرب الموارد).