غاشیه دار

غاشیه دار. [ ی َ / ی ِ ] (نف مرکب ) خادم و مطیع. (آنندراج ) : مشتری اندر نمازگاه مر او را پیشرو و جبرئیل غاشیه دار است . ناصرخسرو. گل سوار آید بر مرکب یاقوتین لاله در پیشش چون غاشیه دار آید. ناصرخسرو. غاشیه دار است ابر بر کتف آفتاب غالیه سای است باد بر صدف بوستان . خاقانی . حلقه بگوش لب تو گشت عقل غاشیه دار لب تو گشت جان . خاقانی . خسروانش سزند غاشیه دار کمر حکم او از آن بستند . خاقانی . زو بازمانده غاشیه دارش میان راه سلطان دهر گفت که ای خواجه تا کجا. خاقانی .