غبار کردن

غبار کردن . [ غ ُ ک َ دَ] (مص مرکب ) سودن . نرم کردن خاک یا چیزی . ◄ برانگیختن گرد نرم از جایی یا چیزی : کس نی سوار دید که باشد مصاف دار وز نی ستور دید که در ره غبار کرد. خاقانی . چند استخوان که هاون دوران روزگار خردش چنان بکوفت که خاکش غبار کرد. سعدی .