غلغلک
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(غِ غِ لَ) (اِمر.) به خنده آوردن کسی با تحریک زیر بغل یا شکمش.<br>
فرهنگ فارسی معین
(غِ غِ لَ) (اِمر.) به خنده آوردن کسی با تحریک زیر بغل یا شکمش.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
غلغلک . [ غ ُغ ُ ل َ ] (اِ) در تداول عامه کوزه ٔ کوچک سفالین با گردن دراز و باریک . کوزه ٔ سرتنگ . تنگ سفالین . گراز.
غلغلک . [ غ ِ غ ِ ل َ ] (اِ) جنبانیدن انگشتان در زیر بغل و پهلوی آدمی تا به خنده درآید . خارانیدن جایی حساس از تن کسی تا او را خنده افتد، چون زیربغل و کف دست و کف پای . غلغلیچ . غلغلیج . غلغلیچه . دغدغه . غلغچ . غلملیج . کلخرجه . رجوع به غلغلیچ . شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی