غمازی

(غَ مُ) [ ع - فا. ] (حامص.) سخن چینی.<br>

(غَ مُ) [ ع - فا. ] (حامص.) سخن چینی.

غمازی . [ غ َم ْ ما ] (حامص ) وشایت . (مقدمة الادب زمخشری ). غماز بودن . سخن چینی . غمز. نمیمة. رجوع به غَمّاز شود : چو مشک عشق توغماز من شد ای دل و جان بدیع نبود از مشک و عشق غمازی . سوزنی . کسی چه عیب کند مشک را بغمازی ؟ ظهیر فاریابی . از قمر اندوخته شب بازیی وز سحر آموخته غمازیی . نظامی . نی مرااو تهمت دزدی نهد نی مهارم را به غمازی دهد. مولوی (مثنوی ).