غمخانه

غمخانه . [ غ َ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) ماتم خانه و عزاخانه . خانه ای که در آن عزا برپا باشد. (ناظم الاطباء). خانه ٔ غم . آنجا که غم و اندوه باشد : رخت جان بربند خاقانی از آنک دل در غمخانه بگشاده ست باز. خاقانی . دوشم درآمد از در غمخانه نیم شب شب روز عید کرد مرا ماه اسمرش . خاقانی . چون ماتم شوی را بسر برد غمخانه به خانه ٔ پدر برد. نظامی (الحاقی ). تیرگی میجوشد از غمخانه ٔ افلاکها شمعبزم خویش را در تحت صرصر سوختم . طالب آملی (از آنندراج ). گرچه از زیر و زبر کردن غمخانه ٔ ما سالها رفت همان گرد برون می آید. صائب (از آنندراج ). ◄ مجازاً بمعنی دنیا : روی در دیوار عزلت کن در همدم مزن کاندرین غمخانه کس همدم نخواهی یافتن . خاقانی . ◄ کنایه از دل است : گرچه غمخانه ٔ ما را نه مجر ماند و نه بهو هرچه آرایش طاق است زبر بگشایید. خاقانی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی