غمخور

غمخور. [ غ َ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) آنکه غم کسی یا چیزی را خورد. غمخورنده . غمگسار. تیماردار. غمخوار : مطربان رودنواز و رهیان زرافشان دوستداران میخوار و بدسگالان غمخور. فرخی . یک زاهد رنجور و دگر زاهد بیرنج یک کافر شادان دگرکافر غمخور. ناصرخسرو. رسید نوبت یعقوب تاصد و هفتاد گذشت و رفت و ببرد از جهان دل غمخور. ناصرخسرو. نیز دل تو ز مهر من نکند یاد هیچ ترا یاد ناید از من غمخور. مسعودسعد. روزم فروشد از غم هم غمخوری ندارم رازم برآمد از دل هم دلبری ندارم . خاقانی . این ز گردون مبین که گردون نیز با لباس کبود غمخور اوست . خاقانی . دوست از نزدیکی دولت شد اول دشمنت دشمن از دوری دولت شد به آخر غمخورت . خاقانی . ای غمخور من کجات جویم تیمار غم تو با که گویم . نظامی . استاد طریقتم تو بودی غمخور به حقیقتم توبودی . نظامی . چون غمخور خویش را نمی یافت از غم خوردن عنان نمی تافت . نظامی . ◄ بوتیمار. (فرهنگ رشیدی ) : خبر زین حال چون عنقا شنیده فسوسی خورده زین غم گشته غمخور. عمید لومکی (از فرهنگ رشیدی ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی