غمی گشتن

غمی گشتن . [ غ َ گ َ ت َ ] (مص مرکب ) اندوهناک شدن . غمگین شدن . غم و اندوه داشتن . غمناک گردیدن : چو بشنید پیران غمی گشت سخت که بربست باید به ناکام رخت . فردوسی . هوا گشت چون چادر آبنوس ستاره غمی گشت ز آوای کوس . فردوسی . چو بشنید افراسیاب این سخن غمی گشت وپس چاره افکند بن . فردوسی . ز اندیشه غمی گشت مرا جان به تفکر پرسنده شد این نفس مفکر ز مفکر. ناصرخسرو. پس پیش دهران رفت و این قصه بگفت . دهران غمی گشت . (مجمل التواریخ و القصص ).