غنیمت شمردن

غنیمت شمردن . [ غ َ م َ ش ِ / ش ُ م ُ / م َ دَ ] (مص مرکب ) فایده و سود بردن از چیزی . (ناظم الاطباء). غنیمت دانستن . تَغَنﱡم . (دهار) (منتهی الارب ). اغتنام . (منتهی الارب ). رجوع به غنیمت و غَنیمة شود : کدخدای علی تگین و علی تگین این حدیث را غنیمت شمردند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٥٥). جفا و ستم را غنیمت شمارد وفا و لطف را به پیکار دارد. ناصرخسرو. خیری کن ای فلان و غنیمت شمار عمر زآن پیشتر که بانگ برآید فلان نماند. سعدی (گلستان ). غنیمت شمار این گرامی نفس که بی مرغ قیمت ندارد قفس . سعدی (بوستان ). خیز و غنیمت شمار، جنبش باد ربیع ناله ٔ موزون مرغ، بوی خوش لاله زار. سعدی (طیبات ). باغ فردوس لطیف است ولیکن زنهار تو غنیمت شمر این سایه ٔ بید و لب کشت . حافظ. گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد. حافظ. ◄ هستی وحیات خود را منفعت خویش دانستن . (ناظم الاطباء). - به غنیمت شمردن ؛ غنیمت شمردن . غنیمت دانستن . به غنیمت گرفتن : از بیوفا وفا به غنیمت شمار از آنک یک قطره آب نادره باشد ز چشم کور. ناصرخسرو. از چو منی سر به هزیمت نبرد صحبت خاکی به غنیمت شمرد. نظامی . بغنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح تا دل مرده مگر زنده کند کین دم از اوست . سعدی . - غنیمت شمردن فرصت ؛ سود بردن از فرصت . استفاده کردن از موقع. رجوع به غنیمت شود.