فارفین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فارفین . (اِخ ) شهری در روم . (ولف ) : یکی هندیا و یکی فارفین بیاموختشان زند و بنهاد دین . فردوسی . در نسخه های دیگر شاهنامه و از جمله در چ بروخیم (ج ٨ ص ٢٢٩٩)، فارقین (با قاف ) آمده است .
فارفین . (اِخ ) از دیه های ساوه . (ترجمه ٔ تاریخ قم ص ١٤٠).