فتة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فتة. [ ف ِ ت َ ] (ع اِ) سبو. ج، فتون . (منتهی الارب ). لام الفعل آن به تاء بدل شده است . (اقرب الموارد). ◄ ثمر تازه شبیه به حبةالخضرا. (فهرست مخزن الادویه ).
فتة. [ ف َت ْ ت َ / ف ُت ْ ت َ ] (ع اِ) پشکل خشک ریزه یا سوخته ٔ ریزه که زیر چخماق نهند تا آتش به وی درگیرد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ یک توده از خرما. (اقرب الموارد). یک لخت از خرما. (منتهی الارب ).