فتق

(فَ تْ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) شکافتن.<BR>۲- گشودن، حل کردن.<BR>۳- (اِمص.) گشادگی.<BR>۴- (اِ.) هر جای گشاده و فراخ.<BR>۵- غری، بیماری ورم بیضه.<br>

(فَ تْ) [ ع. ] ۱- (مص م.) شکافتن. ۲- گشودن، حل کردن. ۳- (اِمص.) گشادگی. ۴- (اِ.) هر جای گشاده و فراخ. ۵- غری، بیماری ورم بیضه.

فتق .[ ف َ ت َ ] (ع مص ) گشاده کس گردیدن زن . ◄ (اِ) فراخی و ارزانی سال . (از منتهی الارب ). ◄ پگاه . سپیده دم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

فتق . [ ف ُ ت ُ ] (اِخ ) دهی است به طائف . (منتهی الارب ). قریه ای است در طائف، و گویند از مخلفه های طائف است . (از معجم البلدان ).

فتق . [ ف ُ ت ُ ] (ع ص )زن چرب زبان گشاده سخن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

گشاده، فراخ، شکافتن