فدوی

(فَ دَ) [ ع. ]<BR>۱- (ص نسب.) منسوب به فداء؛ فدایی، جان نثار.<BR>۲- بنده، برده.<br>

(فَ دَ) [ ع. ] ۱- (ص نسب.) منسوب به فداء؛ فدایی، جان نثار. ۲- بنده، برده.

فدوی . [ ف َ دَ ] (از ع، ص نسبی، اِ) فدائی . منسوب به فداء. رجوع به فداء و فدائی شود. ◄ در تداول فارسی زبانان بجای «من » در مکاتبات و مخاطبات با بزرگان مستعمل است . (یادداشت بخط مؤلف ).

فدوی . [ ف ِ دَ وی ی ] (ع ص نسبی ) سربهاشونده و عوض کسی جان دهنده و قربان شونده . (از فردوس اللغات از غیاث ) (آنندراج ). ظاهراً همان فَدَوی است و صاحب غیاث در ضبط آن دچار خطا شده است .