فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۱۴ - در مدح خواجه عبد الرزاق بن احمد بن حسن میمندی

ای دل من ترا بشارت باد که ترا من به دوست خواهم داد تو بدو شادمانه‌ای به جهان شاد باد آنکه تو بدویی شاد تا نگویی که مر مرا مفرست که کسی دل به دوست نفرستاد دوست از من ترا همی‌طلبد رو بر دوست هر چه باداباد دست و پایش ببوس و مسکن کن زیر آن زلفکان چون شمشاد تا ز بیداد چشم او برهی از لب لعل او بیابی داد زلف او حاجب لبست و لبش نپسندد به هیچ کس بیداد خاصه بر تو که تو فزون ز عدد آفرینهای خواجه داری یاد خواجه سید ستوده هنر خواجه پاکطبع پاکنژاد عبد رزاق احمد حسن آنک هیچ مادر چو او کریم نژاد آنکه کافیتر و سخیتر ازو بر بساط زمین قدم ننهاد خوی او خوب و روی چون خو خوب دل او راد و دست چون دل راد کافیان جهان همی‌خوانند از دل پاک خواجه را استاد بسته‌هایی گشاده گشت بدو که ندانست روزگار گشاد از وزیران چو او یکی ننشست بر بساط جم و بساط قباد فیلسوفی به سر نداند برد سخنی را که او نهد بنیاد به سخن گفتن آن ستوده سخن نرم گرداند آهن و پولاد راد مردان بدو روند همی کو رسد راد مرد را فریاد زو تواند به پایگاه رسید هر که از پایگاه خویش افتاد بس کسا کو به فر دولت او کار ویران خویش کرد آباد خانه او بهشت شد که درو غمگنان را ز غم کنند آزاد نزد آن خواجه خادمانش را هست پاداش خدمتی هفتاد هیچ شه را چنین وزیر نبود هیچ مادر چنو کریم نزاد جمع شد نزد او هزار هنر که به شادی هزار سال زیاد پدر و مادر سخاوت و جود هر دو خوانند خواجه را داماد پیش دو دست او سجود کنند چون مغان پیش آذر خرداد هر که او معدن کریمی جست به در کاخ او فرو استاد آفتاب کرام خواهد کرد لقب او خلیفه بغداد تا به مرداد گرم گردد آب تا به دی ماه سرد گردد باد تا به وقت خزان چو دشت شود باغهای چو بتکده نوشاد با دل شاد باد چو شیرین دشمنش مستمند چون فرهاد روزگارش خجسته باد و بر او مهرگان فرخ و همایون باد