فرخی سیستانی | دیوان اشعار | قصاید (گزیده ناقص) | قصیده شماره ۱۵ - در تهنیت جشن سده و مدح وزیر

گر نه آیین جهان از سر همی دیگر شود چون شب تاری همی از روز روشنتر شود روشنایی آسمان را باشد و امشب همی روشنی بر آسمان از خاک تیره بر شود روشنی بر آسمان زین آتش جشن سده‌ست کز سرای خواجه با گردون همی همسر شود آتشی کرده‌ست خواجه کز فراوان معجزات هر زمان گیرد نهادی، هر زمان دیگر شود گاه گوهرپاش گردد، گاه گوهرگون شود گاه گوهربار گردد، گاه گوهربر شود گاه چون زرین درخت اندر هوا سر بر کشد گه چو اندر سرخ دیبا لعبت بربر شود گاه روی از پرده زنگارگون بیرون کند گاه زیر طارم زنگارگون اندر شود گاه چون خونخوارگان خفتان به خون اندر کشد گاه چون دوشیزگان اندر زر و زیور شود گاه بر سان یکی یاقوتگون گوهرشود گه بکردار یکی بیجاده‌گون مجمر شود گاه چون دیوار برهون گرد گردد سربسر گاه چون کاخ عقیقین بام زرین در شود گه میان چشم نیلوفر زبانه بر زند گاه دودش گرد او چون برگ نیلوفر شود گه فروغش بر زمین چون لاله نعمان شود گه شرارش بر هوا چون دیده عبهر شود سیم زر اندود گردد هر چه زو گیرد فروغ زر سیم اندود گردد هر چه زو اخگر شود گاه چون در هم شکسته مغفر زرین شود گاه چون بر هم نهاده تاج پر گوهر شود جادویی آغاز کرده‌ست آتش ار نه از چه رو گاه پشتش روی گردد گاه پایش سر شود گاه چون برگ رزان اندر خزان لرزان شود گاه چون باغ بهاری پر گل و پر بر شود گه ز بالا سوی پستی باز گردد سرنگون گه ز پستی برفروزد سوی بالا بر شود گه معصفر پوش گردد گه طبرخون تن شود گاه دیباباف گردد گه طرایفگر شود گاه چون اشکال اقلیدس سر اندر سر کشد گاه چون خورشید رخشنده ضیا گستر شود نسبتی دارد ز خشم خواجه این آتش مگر کز تفش خارا همی در کوه خاکستر شود صاحب سید وزیر خسرو لشکرشکن آنکه سهمش بر عدو هر ساعتی لشکر شود جود لاغر گشته از دستش همی فربه شود بخل فربه گشته از جودش همی لاغر شود بر امید آنکه صاحب بر نهد روزی به سر زر سرخ اندر دل خارا همی افسر شود از پی آن تا ببرد حلق بدخواهان او آهن اندر کان، بی‌آهنگر همی خنجر شود ز آرزوی خاطب او، ناتراشیده درخت هر زمان اندر میان بوستان منبر شود تا قیامت هر کجا نامش برند اندر جهان نام شاهان از بزرگی نام او چاکر شود مهتران هفت کشور کهتران صاحبند هر کسی کو کهتر صاحب بود مهتر شود کشوری خالی نخواهد بود از عمال او ور همیدون هفت کشور هفتصد کشور شود مهتر دینست، وز دین گشتنش در عهد نیست هر کسی از دین بگشت اندر جهان کافر شود نام آن لشکر به گیتی گم شود کز بهر جنگ چاکری از چاکرانش پیش آن لشکر شود گر به رادی و هنر پیغمبری یابد کسی صاحب سید سزا باید که پیغمبر شود ور شمار فضل او را دفتری سازد کسی هر چه قانون شمارست اندر آن دفتر شود دست رادش را به دریا کی توان مانند کرد که همی دریا به پیش دست او فرغر شود دست او ابرست و دریا را مدد باشد ز ابر نیز از دستش جهان دریای پهناور شود آنکه اندر ژرف دریا راه برد روز و شب بر امید سود ازین معبر بدان معبر شود، گر زمانی خدمت صاحب کند، بی‌بیم غرق گوهر اندر زیر گنجوران او بستر شود تا وزارت را بدو شاه زمانه باز خواند زو وزارت با نبوت هر زمان همبر شود ای خجسته پی وزیر از فر تو ایوان ملک بس نماند تا به خاور خسرو خاور شود روم و چین صافی کند، یاران او در روم و چین نایبی فغفور گردد حاجبی قیصر شود