فروزدن

فروزدن . [ف ُ زَ دَ ] (مص مرکب ) فروبردن در چیزی : نان فروزن به آب دیده ٔ خویش وز در هیچ سفله شیر مخواه . سنایی . ◄ استوار کردن . کوفتن و برافراشتن درفش و جز آنرا : به شهر اندر افکند تن با سپاه فروزد به باره درفش سپاه . اسدی . - جامه فرو نیل زدن ؛ جامه ٔ نیلی و کبود پوشیدن . بمصیبت نشستن یا نشاندن : چون بلشکرگه او آینه بر پیل زنند شاه افریقیه را جامه فرو نیل زنند. منوچهری .