فروشستن

فروشستن . [ ف ُش ُ ت َ ] (مص مرکب ) شستن و پاکیزه کردن : چو کرد او کلیزه پر از آب جوی به آب کلیزه فروشست روی . منطقی رازی . - دست فروشستن ؛ دست شستن . صرف نظر کردن . چشم پوشیدن : غرور جوانی چو از سر نشست ز گستاخ کاری فروشوی دست . نظامی . مکن با فرومایه مردم نشست چو کردی ز هیبت فروشوی دست . سعدی . چو در کیله ٔ جو امانت شکست از انبار گندم فروشوی دست . سعدی . پسر کو میان قلندر نشست پدر گو ز خیرش فروشوی دست . سعدی . ◄ زدودن و پاک کردن : آن کو ز دل خلق فروشست بمردی نام پدر بهمن و نام پسر زال . فرخی . مرا از داغ هجران زرد شد روی به می زردی روی من فروشوی . فخرالدین اسعد. فروشست خور تخته ٔ لاجورد بسیمین نقطها بزد آب زرد. اسدی . گرد از دل سیاه فروشوید حج و نماز و روزه ٔ پیوسته . ناصرخسرو. منقش جامه هاشان را کشان پوشید فروردین فروشست از نگار و نقش ماه مهر و آبانش . ناصرخسرو. هوا را بسیماب صبح خجسته فروشسته زنگار از طرف خاور. ناصرخسرو. ز دیوان فروشست عنوان گنج که نامش برآمد به دیوان رنج . نظامی . جهاندار فرمود کآن زادمرد فروشوید از دامن خویش گرد. نظامی . خردمند شه گفت کای ساده مرد چنین دان و از دل فروشوی گرد. نظامی . گر طبیبی را رسد زینسان جنون دفتر طب را فروشوید به خون . مولوی . الا ای ترک آتش روی ساقی به آب باده عقل از من فروشوی . سعدی . کنیت سعدی فروشستم ز دیوان وجود پس قدم در حضرت بیچون مولایی زدم . سعدی . ◄ تلف نمودن . (ناظم الاطباء). رجوع به شستن شود.