فروغ فرخزاد | اسیر | حسرت

از من رمیده‌ای و من ساده دل هنوز بی‌مهری و جفای تو باور نمی‌کنم دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این دیگر هوای دلبر دیگر نمی‌کنم رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید دیگر چگونه عشق تو را آرزو کنم دیگر چگونه مستی یک بوسه تو را دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم یاد آر آن زن، آن زن دیوانه را که خفت یک شب به روی سینه تو مست عشق و ناز لرزید بر لبان عطش کرده‌اش هوس خندید در نگاه گریزنده‌اش نیاز لبهای تشنه‌اش به لبت داغ بوسه زد افسانه‌های شوق تو را گفت با نگاه پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه هر قصه‌ای که ز عشق خواندی به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطر نبرده است دردا دگر چه مانده از آن شب، شب شگفت آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است با آنکه رفته‌ای و مرا برده‌ای ز یاد می‌خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت ای مرد، ای فریب مجسم بیا که باز بر سینه پر آتش خود می‌فشارمت