فروغ فرخزاد | اسیر | خسته

از بیم و امید عشق رنجورم آرامش جاودانه می‌خواهم بر حسرت دل دگر نیفزایم آسایش بیکرانه می‌خواهم پا بر سر دل نهاده می‌گویم بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر یک بوسه ز جام زهر بگرفتن از بوسه آتشین او خوشتر پنداشت اگر شبی به سرمستی در بستر عشق او سحر کردم شبهای دگر که رفته از عمرم در دامن دیگران به سر کردم دیگر نکنم ز روی نادانی قربانی عشق او غرورم را شاید که چو بگذرم از او یابم آن گمشده شادی و سرورم را آن کس که مرا نشاط و مستی داد آن کس که مرا امید و شادی بود هر جا که نشست بی‌تأمل گفت (او یک زن ساده لوح عادی بود) می‌سوزم از این دو رویی و نیرنگ یکرنگی کودکانه می‌خواهم ای مرگ از آن لبان خاموشت یک بوسه جاودانه می‌خواهم رو، پیش زنی ببر غرورت را کو عشق ترا به هیچ نشمارد آن پیکر داغ و دردمندت را با مهر به روی سینه نفشارد عشقی که ترا نثار ره کردم در سینه دیگری نخواهی یافت زان بوسه که بر لبانت افشاندم سوزنده‌تر آذری نخواهی یافت در جستجوی تو و نگاه تو دیگر ندود نگاه بی‌تابم اندیشه آن دو چشم رویایی هرگز نبرد ز دیدگان خوابم دیگر به هوای لحظه‌ای دیدار دنبال تو در بدر نمی‌گردم دنبال توای امید بی‌حاصل دیوانه و بی‌خبر نمی‌گردم در ظلمت آن اطاقک خاموش بیچاره و منتظر نمی‌مانم هر لحظه نظر به در نمی‌دوزم وان آه نهان به لب نمی‌رانم ای زن که دلی پر از صفا داری از مرد وفا مجو، مجو، هرگز او معنی عشق را نمی‌داند راز دل خود به او مگو هرگز