فروغ فرخزاد | اسیر | شعله رمیده

می‌بندم این دو چشم پر آتش را تا ننگرد درون دو چشمانش تا داغ و پر تپش نشود قلبم از شعله نگاه پریشانش می‌بندم این دو چشم پر آتش را تا بگذرم ز وادی رسوایی تا قلب خامشم نکشد فریاد رو می‌کنم به خلوت و تنهایی ای رهروان خسته چه می‌جویید در این غروب سرد ز احوالش او شعله رمیده خورشید است بیهوده می‌دوید به دنبالش او غنچه شکفته مهتابست باید که موج نور بیفشاند بر سبزه زار شب زده چشمی کاو را به خوابگاه گنه خواند باید که عطر بوسه خاموشش با ناله‌های شوق بیآمیزد در گیسوان آن زن افسونگر دیوانه وار عشق و هوس ریزد باید شراب بوسه بیاشامد ازساغر لبان فریبایی مستانه سر گذارد و آرامد بر تکیه گاه سینه زیبایی ای آرزوی تشنه به گرد او بیهوده تار عمر چه می‌بندی؟ روزی رسد که خسته و وامانده بر این تلاش بیهده می‌خندی آتش زنم به خرمن امیدت با شعله‌های حسرت و ناکامی ای قلب فتنه جوی گنه کرده شاید دمی ز فتنه بیارامی می‌بندمت به بند گران غم تا سوی او دگر نکنی پرواز ای مرغ دل که خسته و بی‌تابی دمساز باش با غم او، دمساز