فروغ فرخزاد | تولدی دیگر | عروسک کوکی

بیش از اینها، آه، آری بیش از اینها می‌توان خاموش ماند می‌توان ساعات طولانی با نگاهی چون نگاه مردگان، ثابت خیره شد در دود یک سیگار خیره شد در شکل یک فنجان در گلی بیرنگ، بر قالی در خطی موهوم، بر دیوار می‌توان با پنجه‌های خشک پرده را یک سو کشید و دید در میان کوچه باران، تند می‌بارد کودکی با بادبادکهای رنگینش ایستاده زیر یک طاقی گاری فرسوده‌ای میدان خالی را با شتابی پر هیاهو ترک می‌گوید می‌توان بر جای باقی ماند در کنار پرده، اما کور، اما کر می‌توان فریاد زد با صدایی سخت کاذب، سخت بیگانه (دوستت می‌دارم) می‌توان در بازوان چیره یک مرد ماده‌ای زیبا و سالم بود با تنی چون سفره چرمین با دو پستان درشت سخت می‌توان دربستر یک مست، یک دیوانه، یک ولگرد عصمت یک عشق را آلود می‌توان با زیرکی تحقیر کرد هر معمای شگفتی را می‌توان تنها به حل جدولی پرداخت می‌توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت پاسخی بیهوده، آری پنج یا شش حرف می‌توان یک عمر زانو زد با سری افکنده، در پای ضریحی سرد می‌توان در گور مجهولی خدا را دید می‌توان با سکه‌ای نا چیز ایمان یافت می‌توان در حجره‌های مسجدی پوسید چون زیارتنامه خوانی پیر می‌توان چون صفر در تفریق و در جمع و ضرب حاصلی پیوسته یکسان داشت می‌توان چشم تو را در پیله قهرش دکمه بیرنگ کفش کهنه‌ای پنداشت می‌توان چون آب در گودال خود خشکید می‌توان زیبایی یک لحظه را با شرم مثل یک عکس سیاه مضحک فوری در ته صندوق مخفی کرد می‌توان در قاب خالی مانده یک روز نقش یک محکوم، یا مغلوب، یا مصلوب را آویخت می‌توان با صورتک‌ها رخنه دیوار را پوشاند می‌توان با نقش‌هایی پوچ‌تر آمیخت می‌توان همچون عروسک‌های کوکی بود با دو چشم شیشه‌ای دنیای خود را دید می‌توان در جعبه‌ای ماهوت با تنی انباشته از کاه سالها در لابلای تور و پولک خفت می‌توان با هر فشار هرزه دستی بی‌سبب فریاد کرد و گفت (آه، من بسیار خوشبختم)