فروغ فرخزاد | عصیان | عصیان (خدایی)

نیمه شب گهواره‌ها آرام می‌جنبند بی‌خبر از کوچ درد آلود انسانها باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان می‌کشد پاروزنان در کام طوفانها چهره‌هایی در نگاهم سخت بیگانه خانه‌هایی بر فرازش اشک اخترها وحشت زندان و برق حلقه زنجیر داستانهایی ز لطف ایزد یکتا سینه سرد زمین و لکه‌های گور هر سلامی سایه تاریک بدرودی دستهایی خالی و در آسمانی دور زردی خورشید بیمار تب آلودی جستجویی بی‌سرانجام و تلاشی گنگ جاده‌ای ظلمانی و پایی به ره خسته نه نشان آتشی بر قله‌های طور نه جوابی از ورای این در بسته می‌نشینم خیره در چشمان تاریکی می‌شود یک دم از این قالب جدا باشم؟ همچو فریادی بپیچم در دل دنیا چند روزی هم من عاصی خدا باشم گر خدا بودم، خدایا، زین خداوندی کی دگر تنها مرا نامی به دنیا بود من به این تخت مرصع پشت می‌کردم بارگاهم خلوت خاموش دلها بود گر خدا بودم، خدایا، لحظه‌ای از خویش می‌گسستم، می‌گسستم، دور می‌رفتم روی ویران جاده‌های این جهان پیر بی‌ردا و بی‌عصای نور می‌رفتم وحشت از من سایه در دلها نمی‌افکند عاصیان را وعده دوزخ نمی‌دادم یا ره باغ ارم کوتاه می‌کردم یا در این دنیا بهشتی تازه می‌زادم گر خدا بودم دگر این شعله عصیان کی مرا، تنها سراپای مرا می‌سوخت ناگه از زندان جسمم سر برون می‌کرد پیشتر می‌رفت و دنیای مرا می‌سوخت سینه‌ها را قدرت فریاد می‌دادم خود درون سینه‌ها فریاد می‌کردم هستی من گسترش می‌یافت در هستی شرمگین هر گه خدایی یاد می‌کردم مشتهایم، این دو مشت سخت بی‌آرام کی دگر بیهوده بر دیوارها می‌خورد آن چنان می‌کوفتم بر فرق دنیا مشت تا که (هستی) در تن دیوارها می‌مرد خانه می‌کردم میان مردم خاکی خود به آنها راز خود را باز می‌خواندم می‌نشستم با گروه باده پیمایان شب میان کوچه‌ها آواز می‌خواندم شمع می در خلوتم تا صبحدم می‌سوخت مست از او در کارها تدبیر می‌کردم می‌دریدم جامه پرهیز را بر تن خود درون جام می تطهیر می‌کردم من رها می‌کردم این خلق پریشان را تا دمی از وحشت دوزخ بیاسایند جرعه‌ای از باده هستی بیاشامند خویش را با زینت مستی بیارایند من نوای چنگ بودم در شبستانها من شرار عشق بودم، سینه‌ها جایم مسجد و میخانه این دیر ویرانه پر خروش از ضربه‌های روشن پایم من پیام وصل بودم در نگاهی شوخ من سلام مهر بودم بر لبان جام من شراب بوسه بودم در شب مستی من سراپا عشق بودم، کام بودم، کام می‌نهادم گاهگاهی در سرای خویش گوش بر فریاد خلق بی‌نوای خویش تا ببینم درد هاشان را دوایی هست یا چه می‌خواهند آنها از خدای خویش؟ گر خدا بودم، درسولم نام پاکم بود این جلال از جامه‌های چاک چاکم بود عشق شمشیر من و مستی کتاب من باده خاکم بود، آری باده خاکم بود ای دریغا لحظه‌ای آمد که لبهایم سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور زانکه دیگر با تو ام شوق سلامی نیست زانکه نازیبد زبون را این خدایی‌ها من کجا وزین تن خاکی جدایی‌ها من کجا و این جهان، این قتلگاه شوم ناگهان پرواز کردن‌ها، رهایی‌ها می‌نشینم خیره در چشمان تاریکی شب فرو می‌ریزد از روزن به بالینم آه، حتی در پس دیوارهای عرش هیچ جز ظلمت نمی‌بینم، نمی‌بینم ای خدا، ای خنده مرموز مرگ آلود با تو بیگانه ست، دردا، ناله‌های من من تو را کافر، تو را منکر، تو را عاصی کوری چشم تو، این شیطان، خدای من