فلیق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فلیق . [ ف َ ] (اِ) پیله باشد که ابریشم از آن به هم رسد. (برهان ).
فلیق . [ ف ُل ْ ل َ ] (ع اِ) شفتالوی دانه کفیده . (منتهی الارب ) (بحر الجواهر) (از اقرب الموارد). خوخ ابیض . (فهرست مخزن الادویه ).
فلیق . [ ف َ ] (ع اِ) کار شگفت . ◄ بلا و سختی . (منتهی الارب ). داهیة. (اقرب الموارد). ◄ رگی که بر گردن ْ بلند برآید. ◄ رگی در بازو. ◄ مغاکی پیش حلقوم شتر. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).