فلیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فلیل . [ ف َ ] (ع اِ) دندان نشتر شتر که شکسته و رخنه شده باشد. ◄ گروه مردم . ◄ موی انبوه . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ لیف خرما. (منتهی الارب ). در این معنی از کلمات بنی هذیل است . (از اقرب الموارد). ◄ موی سر زنان . (بحر الجواهر). ◄ (ص ) سیف ٌ فَلیل ؛ شمشیر بارخنه . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).