فند زمانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
فند زمانی . [ ف ِ دِزَ ] (اِخ ) سهل بن شیبان بن ربیعةبن زمان، از بنی بکر و یکی از شعرای جاهلی است و در زمان خود سید بکر و پیشوای آن بود. در جنگ بکر شرکت جست و در حدود یکصد سال عمر کرد. در دیوان الحماسه از شعر او نمونه ای هست . وفاتش در حدود ٩٠ هَ . ق . بود. (از اعلام زرکلی ).