فیض کاشانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۲

گه در غزلم سخن کشد جانب راز گاهی بقصیده میشود دور و دراز نازم برباعی سخن کوته کن تا باز شود بحرف لب بندد باز