فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۴۵

شوخ آهو چشم من چون روی در صحرا کند بهر صید از تیر مژگان رخنه در دلها کند تیر آن ابرو کمان هرگز نمی‌گردد خطا هر کرا گردد دچار اندر دل او جا کند افکند تیری ز مژگان جانب نظارگان تا برای عشق خود در هر دلی جا وا کند تا نبگریزد شکار از دام او، چون صید کرد هر دلی را حلقه از زلف خود بر پا کند عکس صیادان که صید خویش را از پی روند صیدش از پی میرود تا شایدش پروا کند عشق چون در دل کند جا پادشاه دل شود چون غلامان عقل را در پیش خود برپا کند هر چه خواهد میکند در کشور دل شاه عشق عقل را کو زهره تا حجتی القا کند عشق صیادست و دلهای خلایق صید او عقلهای ما اسیرش تا چها با ما کند عشق معشوقست و معشوقست عشق‌ای عاشقان کو کسی تا این سخن در خاطر او جا کند فیض بس کن زین سخنها ترسم ارشوری کنی شعر خامت در میان پختگان رسوا کند