فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۴۶

هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند هر چه از هر که شنیده است فراموش کند تا ابد از دو جهان بیخبر افتد مدهوش هر که یک جرعه می‌از ساغر ما نوش کند لذت مستی بی‌باده ما هر که چشید کی دگر یاد شراب و هوس هوش کند هر که دید است رخ او ندهد گوش به پند چشم خود وقف بر آن زلف و بناگوش کند افسدوهاست شه عشق که در قریه دل هرچه یابد همه را بیخود و مدهوش کند ز آسمان بهر نثارش طبق نور آید سینه خویش بر اسرار چو سرپوش کند پخت دل ز آتش سودای غم بیهوده فیض مگذار که این دیک دگر جوش کند