فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۹

در دل توئی در جان توئی‌ای مونس دیرینه‌ام در سینه بریان توئی‌ای مونس دیرینه‌ام ای تو روان اندر بدن‌ای هم تو جان و هم تو تن ای هم تو حسن و هم حسن‌ای مونس دیرینه‌ام هم دل تو و هم سینه تو گوهر تو و گنجینه تو دینه تو و دیرینه توای مونس دیرینه‌ام بارم دهی آیم برت ورنه بمانم بر درت ای لم یزل من چاکرت‌ای مونس دیرینه‌ام بارم دهی خرم شوم ردم کنی درهم شوم از تو زیاد و کم شوم‌ای مونس دیرینه‌ام راهم دهی بینا شوم ردم کنی اعما شوم از تو بدو زیبا شم‌ای مونس دیرینه‌ام لطفم کنی گلشن شوم قهرم کنی گلخن شوم گه جان شوم گه تن شوم‌ای مونس دیرینه‌ام خواهی‌بخوان خواهی‌بران دل در تو دل‌بست ازازل گشتم ز تو مست از ازل‌ای مونس دیرینه‌ام جان لم یزل در وصل بود یکچند هجرانش ربود آخر همان گردد که بودای مونس دیرینه‌ام فیض است و گفتگوی تو شیدای جستجوی تو شیء الهی کوی توای مونس دیرینه‌ام