فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۷۰

اگر بدیم و گر نیک خاکسار توایم فتاده بر ره تو خاک رهگذار توایم بلندی سرما خاکساری در تست بنزد خلق عزیز بم از آنکه خوار توایم توئی قرار دل ما اگر قراری هست و گر قرار نداریم بیقرار توایم بسوی تست بهر سو که میکنیم سفر بهر دیار که باشیم در دیار توایم اگر اطاعت تو میکنیم مخلص تو و گر کنیم گناهی گناه کار توایم بهر چه در دل ما بگذرد تو آگاهی اگر ز خلق نهانیم آشکار توایم ز کردهای بد خویشتن بسی خجلیم بپوش پرده عفوی که شرمسار توایم اگر چه نامه سیاهیم از اطاعت تو چو فیض دشمن دیویم و دوستدار توایم بگوش هوش شنیدم که هاتفی میگفت غمین مباش که ما یار غمگسار توایم