فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۶۹

ای عمر من ایجان من‌ای جان وای جانان من ای مرهم و درمان من ایجان وای جانان من هم شادی از تو غم ز تو زخم از تو و مرهم ز تو جان بلاکش هم ز توای جان وای جانان من تا در دلم کردی وطن جان نوم آمد بتن هم نو فدایت هم کهن‌ای جان وای جانان من گاهی ز وصل افروزیم گاهی ز هجران سوزیم گاهی دری گه دوزیم‌ای جان وای جانان من چشمت به تیرم میزند زلفت اسیرم میکند هجرت ز بیخم میکندای جان وای جانان من با من جفا تا کی کنی ترک وفا تا کی کن این کارها تا کی کنی‌ای جان وای جانان من یکبار هم مهر و وفا یکچند هم ترک جفا گو کرده باشی یک خطاای جان وای جانان من یکدم تو هم‌ای جان من شکر بیفشان ز آن دهن تا فیض بگذارد سخن‌ای جان وای جانان من