فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۸۸۹

یا حسن ما اجلاک فی عینی و فی بصری یا عشق ما اخلاک فی قلبی و فی نظری لولا کما لم انتفع بحیوتکما بحیوتی الدنیا ولا عقبی و لا عمری و لولا انتفعت بعیش ما بقیت ولا اکلت و لاشربت و لا تمت من سهری ولا انتفعت بروحی ولا جسدی ولا شمی و لا ذوقی و لاسمعی و لا بصری یا عشق اوقد فوادی و روحی نیتی بنارک احرقها لاتبقی ولاتذری اکشف ستایر عن سرایر مخزونه قد نا لنا منها نفیحات علی خطری و عیشی فی دنیای و اخرای الهوی و لولا ما کنت من عین ولا اثری و دینی و ایمانی و اسلامی و مذهبی هوالعشق ما اهناه فی روحی و فی بشری و جنات الحسن تجری تحتها نهر تسمی فما عینه من اشربها سکری و حوری و غلمانی و رضوانی الهوی و ناری نار العشق ما اخلاه من سقری تمسک ایا فیض بالعشق انه به تنال مقامات الاکابر و العرری