فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۱۵

دل و جانم اسیر غم تا کی خسته محنت و الم تا کی عمر را صرف هرزه کردن چند مایه حسرت و ندم تا کی دلم از فکرهای بیهوده دایم الحزن و النقم تا کی نقش بی‌اصل آرزو و امل بر دل و جان رقم زدن تا کی محنت رنج تو بتو تا چند غصه و درد دمبدم تا کی کردها منتج پشیمانی گفتها مورث ندم تا کی در ره دین و در طریق هدی اعمی و ابکم و اصم تا کی جان علوی بقید تن تا چند دشمنان شاد و محترم تا کی ان حق تا بچند خار و سبک و ان باطل ولی نعم تا کی غفلت از یاد آخرت تا چند غم دنیا و بیش و کم تا کی حرف جمشید و تخت کی تا چند یاد آفرید و جام جم تا کی گفتن حرف‌های بیهوده به نواهای زیر و بم تا کی بیش ازین شاعری مکن‌ای فیض این سخنهای کم ز کم تا کی