فیض کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۹۱۶

سرکشیهای جوانان تا کی دل ما در غم اینان تا کی از پریشانی زلف ایشان دل عشاق پریشان تا کی از فسونهای خوش خوش چشمان چشم و دل واله و حیران تا کی از سراپای سراپا سوزان شعله سان سینه فروزان تاکی با دل ریش و تن خسته زار دور از آن مرهم و درمان تا کی دوست را راتبه حرمان تا چند غیر را وصل فراوان تا کی فیض از سر حقیقت دم زن این سخنهای پریشان تا کی