قاری ابله

قاری ابله . [ اَ ل َه ْ ] (اِخ ) شیخ علی . وی در تجوید و قرائت قرآن مجید و حفظ آن عجیب بود، چنانکه هر سوره را که اراده کردی از اول به آخر و بالعکس از آخر به اول آن همه را بدون کم و زیاد خواندی و با اینهمه مبتلای بلاهت و سفاهت و بازیچه ٔ دست اطفال بودی و با آن کبر سنی که داشته در افعال و رفتار خود بدیشان تشبه میکرده است، و به همین جهت به ابله شهرت داشته . وی به سال ٦٣٧ هَ . ق . درگذشت . رجوع به الحوادث الجامعة ص ١٣٣ و ریحانة الادب ج ٣ ص ٢٥٧ شود.