قاری الحدیث
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاری الحدیث . [ رِل ْ ح َ ] (اِخ ) عبدالصمدبن ابراهیم بن خلیل، مکنی به ابواحمد و ملقب به جمال الدین قاری الحدیث . محدث، حافظ جلیل القدر کثیرالروایه از محدثین عامه و از مشایخ روایت چهل گانه ٔ شهید اول است . شهید تمامی اخبار و روایات و مصنفات عامه را به واسطه ٔ ایشان روایت میکند. از اوست : ١- الاکسیر فی التفسیر و این مختصر رموز الکنوز است . ٢- عیون العین فی الاربعین . ٣- کمال الامال فی بیان حال المآل . ٤- زین القصص فی تفسیر احسن القصص . ٥- شصت قصیده در مدح پیغمبر. وی علوم خود را از مشایخی از جمله ابوحیان محمدبن یوسف اندلسی فراگرفته است . رجوع به روضات الجنات ص ٤٤٠ و ریحانة الادب و عبدالصمدبن ابراهیم بن خلیل شود.