قاسم متوکل علی ا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قاسم متوکل علی ا. [ س ِ م ُ ت َ وَک ْ ک ِ ل ُ ع َ لَل ْ لاه ] (اِخ ) ابن حسین بن احمدبن حسن بن قاسم، ملقب به «المتوکل علی اﷲ» از دودمان «الهادی الی الحق » و نهمین از پیشوایان زیدیه ٔ یمن است .پیش از پیشوائی در ذمار اقامت داشت و عم او محمدبن احمد ملقب به «المهدی » برای خاموش کردن و درهم کوبیدن شورش حسین بن قاسم ملقب به «المنصور باﷲ» از او استمداد کرد. پس وی به معرکه ٔ جنگ وارد شد و آن گاه با حسین علیه عموی خود همدست گردید. مهدی خود را از خلافت خلع کرد و قاسم به حسین بیعت نمود و سپس بیعت خود را شکست و مردم را به سوی خود خواند و به «المتوکل علی اﷲ» ملقب گردید. مردم صنعاء به سال ١١٢٨ هَ . ق . به وی بیعت کردند و شهرها را از تصرف حسین خارج ساختند. وی به همین منوال روزگار گذرانید تا در صنعاء به سال ١١٣٩ هَ . ق . وفات یافت . رجوع به بلوغ المرام ص ٦٩ و تاریخ الیمن واسعی ص ٥٧ و البدرالطالع ج ٢ ص ٤٢والمقتطف من تاریخ الیمن ١٧٩ و ١٨١ و الاعلام زرکلی چ ٢ ج ٦ ص ٨ و ترجمه ٔ طبقات سلاطین اسلام ص ٤٩ و ٩٥ شود.