قبول افتادن

قبول افتادن . [ ق َ اُ دَ ] (مص مرکب ) مطبوع و پسندیده شدن . مقبول واقع شدن . (ناظم الاطباء) : صالح و طالح متاع خویش نمودند تا چه قبول افتد و چه در نظر آید. حافظ. ز عرض حال که نفتد قبول یار چه حظ چو گل به باغ نمی آید از بهار چه حظ. واله هروی .