قلعی راوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
قلعی راوی . [ ق َ ل َ عی ی ] (اِخ ) عبداﷲبن عثمان بن عبدالرحمان بن قاسم بن محمد مقری، مکنی به ابومحمد. از راویان است . وی بسال ٥١٩ هَ . ق . به سمرقند وارد شد و از ابوالفضل جعفربن محمد حدیث کرد. (از لباب الانساب ).