لهیف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
لهیف . [ ل َ ] (ع ص ) درازقامت درشت . ◄ بیچاره ٔ ستم رسیده ٔ پریشان روزگار فریادخواه و دریغخورنده . (منتهی الارب ). درمانده . (دهار) (مهذب الأسماء). ◄ لهیف القلب ؛ سوخته دل . (منتهی الارب ). ◄ (اِ) بادی که میان جنوب و دبور جهد.